Enigmatic Ocean
Enigmatic Ocean geeft de elektrische viool een plek binnen een bijzonder sterke band. Jean-Luc Ponty leidt de muziek zonder de andere instrumenten tot achtergrond te maken. Allan Holdsworth en Daryl Stuermer brengen verschillende gitaarstemmen mee. Bas, drums en toetsen houden de arrangementen ondertussen in beweging. Het resultaat is fusion met veel levendigheid en duidelijke melodieën.
The Trans-Love Express maakt die gezamenlijke energie meteen aantrekkelijk. De groove houdt de instrumenten bij elkaar, ook wanneer de afzonderlijke partijen druk worden. De muzikanten werken samen in plaats van op hun volgende solo te wachten.
Mirage geeft de elektronische kleur van de viool meer ruimte. De melodie heeft iets dromerigs en het ritme laat er voldoende lucht omheen. Ponty kan een lijn uitrekken zonder de vorm van het stuk kwijt te raken. Nostalgic Lady vormt nog een sterk melodisch middelpunt. Het samenspel krijgt daar evenveel uitdrukking als precisie.
De gitaararrangementen zijn een belangrijk pluspunt. De vloeiende klank van Holdsworth komt soms dicht bij viool en toetsen, terwijl Stuermer een eigen rol houdt in begeleiding en solospel. De twee gitaristen maken de muziek groter zonder om aandacht te hoeven vechten. Het drumwerk van Steve Smith houdt de veranderingen licht en soepel, ook wanneer het tempo omhooggaat.
De grotere suites bevatten indrukwekkende momenten. Hun afzonderlijke gedeelten sluiten alleen niet altijd zo vanzelfsprekend op elkaar aan als de beste losse stukken. Daardoor is de plaat iets minder gelijkmatig dan haar hoogtepunten doen vermoeden. Toch biedt Enigmatic Ocean veel meer dan het bijzondere geluid van een versterkte viool. Melodie, verschillende klankkleuren en muzikanten die elkaar beter laten klinken zorgen voor de echte aantrekkingskracht. Gitaarliefhebbers kunnen hier veel ontdekken.
