Juju
Juju geeft Siouxsie and the Banshees een donker, strak beheerst geluid zonder de pakkende songs op te offeren. De gitaar van John McGeoch kan scherp, rusteloos of vreemd helder klinken. Budgies drums zorgen voor beweging en kracht. De bas van Steven Severin houdt de arrangementen bijeen. De stem van Siouxsie Sioux maakt die omgeving onvaster. Ze beweegt tussen een duidelijke melodie en een hardere, minder voorspelbare aanval.
Spellbound brengt de sterke punten meteen samen. Dicht gitaarspel en krachtige drums maken de opening dringend. De zang laat de melodie ondertussen gemakkelijk herkennen. Het nummer klinkt druk zonder zijn richting kwijt te raken. De kracht komt uit verschillende eigenzinnige partijen die samenwerken, niet uit één buitengewoon grote riff.
Into The Light geeft de omringende duisternis meer ademruimte. Arabian Knights biedt daarna een van de duidelijkste refreinen van de plaat. De melodie haalt de spanning niet uit de muziek. Ze maakt de onrustige sfeer juist uitnodigender. Hier verbindt de band een sterke tune moeiteloos aan een ongemakkelijke stemming.
Het donkerdere materiaal heeft een andere aantrekkingskracht. Night Shift beweegt langzamer en laat de dreiging geleidelijk groeien. Sin In My Heart ontwikkelt meer intensiteit. Afsluiter Voodoo Dolly geeft Sioux vervolgens ruimte voor een bijzonder dramatische voordracht. Haar stem wordt onderdeel van de druk. Ze beschrijft die niet alleen van buitenaf.
Die druk kan ook vermoeien. Night Shift herhaalt zich langer dan nodig en Voodoo Dolly vraagt eveneens om geduld. Toch houdt het sterke spel de plaat actief, ook wanneer de band bij één idee blijft. Juju overtuigt vooral wanneer melodie, ritme en onrust elkaar versterken. Het eigen karakter blijft overal herkenbaar. Binnen dat karakter verandert genoeg om de duisternis levendig te houden.
