They Spent Their Wild Youthful Days In The Glittering World Of The Salons
They Spent Their Wild Youthful Days In The Glittering World Of The Salons is net zo weinig rechtlijnig als zijn titel. Swirlies laat popmelodieën, ruwe gitaren en elektronische geluiden door elkaar lopen. De zachte zang geeft de muziek een herkenbaar menselijk middelpunt, maar hoeft de vreemde omwegen niet te temmen. Het album blijft aantrekkelijk omdat de band ook binnen de drukte echte liedjes laat staan.
Sounds Of Sebring en San Cristobal De Las Casas geven daar goed houvast. De gitaren zijn vol en soms behoorlijk hard, maar de melodische lijnen houden de nummers overeind. De plaat kan rommelig klinken zonder dat de band zijn richting helemaal verliest. De combinatie van zoete zang en scherper geluid geeft die toegankelijkere momenten juist extra spanning.
Two Girls Kissing laat horen hoeveel kracht een gelaagde gitaarpartij kan hebben. Het nummer biedt herkenning zonder zijn ruwe omgeving los te laten. De stemmen werken als een ander soort lijn binnen hetzelfde geheel. Daardoor blijven de zachte en harde kanten met elkaar verbonden, in plaats van steeds om de beurt te verschijnen.
De elektronische uitstapjes maken het album minder voorspelbaar. No Identifier schuift verder richting klankexperiment, met zoemende geluiden en een minder gewone opbouw. Sterling Moss zoekt juist een duidelijker ritmische beweging op. Het verschil maakt de plaat levendig: de band lijkt zijn eigen grenzen steeds een beetje te willen verplaatsen.
Dat levert geen ononderbroken reeks gemakkelijk te volgen songs op. De korte stukken en vreemde geluiden kunnen de samenhang ook onderbreken. Wie vooral de directere gitaarpop wil horen, moet dus geregeld een omweg accepteren. Toch voelt die nieuwsgierigheid hier meestal productief. Swirlies maakt muziek die tegelijk kwetsbaar, speels en hard kan zijn. Het album heeft genoeg sterke melodieën om de experimenten iets te geven waartegen ze kunnen werken.
