The Raincoats
The Raincoats laat ongebruikelijk spel uitnodigend klinken. De ritmes zijn onregelmatig en de harmonieën wijken soms af van een zuivere toon. Viool geeft de arrangementen een ander geluid dan de gebruikelijke combinatie van gitaar, bas en drums. Toch heeft de plaat een warmte die zulke details niet tot een drempel maakt. De ruwe kanten voelen nauw verbonden met de mensen die de muziek spelen.
No Side to Fall In laat die aantrekkingskracht in het klein horen. De gezamenlijke stemmen geven het nummer meteen vaart. De korte speelduur voelt daardoor levendig en niet onaf. Hier speelt een band voor wie enthousiasme minstens zoveel betekent als precisie.
De versie van Lola is een duidelijk hoogtepunt. De bekende song van The Kinks blijft herkenbaar, maar krijgt bij The Raincoats een andere vorm en een eigen karakter. Het arrangement past vanzelfsprekend naast het eigen materiaal. Het laat zien hoeveel persoonlijkheid de band aan een melodie kan geven zonder glad of nadrukkelijk krachtig te hoeven spelen.
Elders geven de viool en de losse samenzang de muziek iets folkachtigs. De instrumenten bewegen niet altijd soepel samen. Daardoor blijft binnen verder compacte songs het gevoel bestaan dat er van alles mogelijk is. Die vrijheid geeft plezier, ook wanneer de uitkomst wat onbeholpen klinkt.
Dezelfde eigenschappen zullen niet voor iedereen werken. Sommige arrangementen vallen maar kort op hun plek. De onvaste zang en onregelmatige beweging kunnen afleiden als je steviger samenspel zoekt. Toch overtuigt de openheid meer dan de onvolkomenheden frustreren. The Raincoats maakt van bescheiden muzikale middelen een herkenbaar, toegankelijk geluid. De sterkste momenten hebben karakter en laten duidelijk horen hoeveel plezier er in het spelen zit.
