Buried Deep in a Bottomless Grave
Buried Deep in a Bottomless Grave laat weinig ruimte voor omwegen. Witch Vomit houdt de nummers kort en geeft de riffs genoeg karakter om meteen hun werk te doen. De plaat klinkt vuil en dreigend, maar de ritmes maken haar ook opvallend meeslepend. Onder de ruwe buitenkant zitten zorgvuldig uitgewerkte songs.
From Rotten Guts laat die combinatie direct horen. De gitaren hebben haast, terwijl een terugschakeling naar een zwaarder ritme de spanning overeind houdt. Tempters diepe grunts blijven niet de hele tijd op dezelfde toon hangen. Hogere kreten geven zijn voordracht extra kleur zonder het ruwe karakter weg te nemen.
In Dead Veins wordt de sfeer nog benauwder. Het nummer trekt later aan voordat een onrustige solo naar voren komt, om daarna weer zwaarder door te stappen. Die verschillen maken de muziek beter te volgen. De gitaarpartijen reageren op de vorm van het nummer en voegen meer toe dan alleen drukte.
Dripping Tombs heeft dezelfde sterke samenhang tussen snelle riffs en korte melodische details. De solo's klinken fel en ongeremd, maar geven het zware geluid ook iets herkenbaars. Filths drums helpen de losse, onrustige beweging overtuigend te houden. Ze voelen levendig genoeg om de riffs steeds een nieuwe duw te geven.
De vroege nummers eindigen wel op een erg vergelijkbare manier met samples. Dat valt op doordat die afsluitingen zo dicht na elkaar komen. Ook is de basis vertrouwd voor wie veel oudere death metal kent. De plaat wint vooral met de kwaliteit van de uitvoering, niet met een volledig nieuw geluid.
Het afsluitende Fumes of Dying Bodies brengt de snelle en tragere kanten nog eens stevig samen. Daarna is de korte speelduur eerder een voordeel dan een beperking. Witch Vomit heeft genoeg sterke ideeën om de plaat fel en geconcentreerd te houden. De muziek is ruw, zwaar en duidelijk gemaakt door een band die begrijpt hoe een riff een nummer kan dragen.
