Origine
Origine laat Ancient Bards zijn symfonische power metal nadrukkelijk rond de stem van Sara Squadrani bouwen. Haar zang heeft kracht, maar kan een melodie ook soepel en toegankelijk maken. De gitaren blijven snel en technisch, met orkestrale partijen en koren die het decor groot maken. Niet ieder onderdeel heeft dezelfde overtuigingskracht, maar de stem geeft de muziek een duidelijk eigen middelpunt.
Impious Dystopia is een sterke eerste volledige song na de gesproken opening. De gitaren galopperen en de ritmes veranderen genoeg om de aandacht vast te houden. Squadrani geeft het refrein een duidelijke melodische lijn. Juist de combinatie van beweging en herkenbaarheid maakt het nummer sterker dan alleen een demonstratie van symfonische omvang.
Fantasy's Wings brengt een lichtere, folkachtige melodie mee. De afwisseling tussen rustiger en voller spel houdt de begeleiding levendig, terwijl de zang gemakkelijk te volgen blijft. Light neemt verder gas terug met piano en een ruimere plek voor Squadrani. Haar stem hoeft daar niet boven een grote hoeveelheid gitaarwerk uit te komen om krachtig te klinken.
Titanism brengt de snelheid en het directe refrein weer naar voren. Het is een overtuigend voorbeeld van hoe goed de bekende powermetalvorm kan werken wanneer de melodie blijft hangen. Het lange slot The Great Divide maakt het ingewikkelder. Progressievere gitaarpartijen, harde stemmen en grote koren geven het nummer veel verschillende onderdelen, maar die wisselingen vormen niet vanzelf een even sterke ontwikkeling.
De grootste beperking zit in de verhouding tussen aankleding en liedje. Sommige passages maken veel indruk door hun omvang, terwijl de melodie minder duidelijk bijblijft. Ook krijgen de koren soms zoveel ruimte dat de sterkste stem naar achteren schuift. Toch heeft Origine voldoende pakkende momenten om de vertrouwde formule de moeite waard te maken. Ancient Bards overtuigt vooral wanneer het orkest en de gitaren Squadrani ondersteunen in plaats van haar te omringen met steeds meer geluid.
