Mental Funeral
Mental Funeral laat horen hoeveel dreiging er kan zitten in een riff die juist langzaam wordt gespeeld. Autopsy trekt zijn death metal verder richting doom, met zware akkoorden en passages die ongemakkelijk blijven hangen. De snellere stukken verdwijnen niet. Ze krijgen meer effect doordat de plaat ook durft te vertragen.
Twisted Mass of Burnt Decay begint fel en compact, maar bereidt tegelijk de tragere beweging van de rest voor. De gitaren klinken laag en ruw. Chris Reiferts drums kunnen wild om zich heen slaan en kort daarna genoeg ruimte laten om een zwaar akkoord zijn werk te laten doen. Die omschakelingen vormen een belangrijk deel van het karakter.
Op In the Grip of Winter komt de zwaarte naar voren zonder dat de band daar een ingewikkelde constructie voor nodig heeft. De riffs zijn duidelijk en hardnekkig. In Torn from the Womb werkt het troebele gitaargeluid op een vergelijkbare manier: het maakt de ruimte benauwd, terwijl de solo's onverwacht beweging en melodie toevoegen.
Robbing the Grave verbindt de snelle en trage kanten overtuigend met elkaar. De band wisselt niet alleen van tempo, maar ook van spanning. Reiferts zang gaat van lage, schorre klanken naar hogere kreten. Het klinkt ongeremd, maar de verschillen geven de nummers wel degelijk meer kleur.
Niet iedere overgang is even soepel. De losse, soms rommelige opbouw past bij de sfeer, maar kan een nummer ook uitrekken. Vooral Hole in the Head had compacter gekund. De ruwe productie maakt de plaat bovendien eerder beklemmend dan gemakkelijk te doorgronden.
Juist die onvoorspelbaarheid houdt Mental Funeral interessant. De zware passages hebben genoeg karakter om meer te zijn dan een aanloop naar het volgende snelle stuk. Autopsy geeft zijn muziek een eigen tempo en een herkenbare sfeer. Het resultaat is death metal die met beperkte middelen opvallend veel spanning opbouwt.
