Severed Survival
De bas krijgt op Severed Survival opvallend veel ruimte. Steve DiGiorgio volgt de gitaren niet alleen, maar beweegt er ook tussendoor en duwt nummers een andere kant op. Dat geeft Autopsy's rauwe death metal een herkenbaar karakter. De muziek klinkt vuil en direct, terwijl er onder de oppervlakte veel gebeurt.
Charred Remains zet de plaat met snelle riffs en een felle aanval in beweging. De gitaren hebben nog duidelijk iets van thrash, maar Chris Reiferts stem maakt het geheel een stuk grimmiger. Hij gaat van lage, schorre uithalen naar hogere kreten zonder zijn overtuiging te verliezen. De zang voelt ongeremd en past bij het ruwe spel.
In Service for a Vacant Coffin krijgt de tragere kant meer aandacht. De zware akkoorden en bewegende bas maken de muziek log zonder haar helemaal vast te zetten. Ook Impending Dread gebruikt verschillen tussen slepende passages en snellere uitbarstingen om spanning te maken. De overgangen zijn belangrijker dan een zo hoog mogelijke snelheid.
De gitaarpartijen hebben daarbij meer melodisch gevoel dan de eerste indruk doet vermoeden. In Gasping for Air geven de solo's het ruwe materiaal extra kleur. Ze blijven onderdeel van de sfeer en voelen niet als een nette versiering boven een verder smerige plaat. Reiferts drums reageren op de riffs met accenten en fills die het geheel levendig houden.
De ruwe productie vraagt wel wat gewenning en is niet overal even verzorgd. De sterkste momenten maken die beperking draaglijk doordat het samenspel zoveel persoonlijkheid heeft.
Severed Survival overtuigt als een plaat waarop rauwheid en muzikaliteit elkaar versterken. Autopsy klinkt gevaarlijk zonder alleen op snelheid te vertrouwen. Vooral de beweeglijke bas en het verschil tussen zware vertragingen en felle stukken geven de muziek blijvende kracht.
