Mirror Reaper
Mirror Reaper laat de tijd zelf onderdeel van de muziek worden. Bell Witch bouwt één zeer lang werk uit langzaam bewegende baslijnen, zorgvuldig geplaatste drums en stemmen die tussen harde uitbarstingen en helder gezang wisselen. De klank kan bijzonder zwaar zijn, maar de stiltes eromheen krijgen minstens zoveel betekenis.
Het begin legt de basis rustig neer. De bas draagt zowel de laagte als de melodieën, waardoor één instrument verschillende rollen kan vervullen. De drums geven de noten tijd om uit te klinken. Dat maakt ieder nieuw accent belangrijker: een slag of een verandering in de baslijn kan het gevoel van een hele passage verschuiven.
De eerste grote bewegingen groeien zonder scherpe onderbrekingen in elkaar over. De harde stem maakt de muziek dwingender, terwijl de heldere zang een andere vorm van spanning geeft. Ook het orgel voegt kleur toe aan de randen van het geluid. Het effect komt vooral uit de samenhang, niet uit een partij die voortdurend de aandacht opeist.
Later valt veel van het gewicht weg en krijgen de afzonderlijke tonen nog meer ruimte. De kwetsbaardere zang helpt die stillere delen hun richting te behouden. De terugkeer van zwaardere bas en drums voelt daardoor als een logisch vervolg. Het slot heeft meer kracht omdat de muziek eerst zoveel ruimte heeft durven laten.
De omvang blijft een wezenlijke beperking. Dit werk laat zich moeilijk in een korte luisterbeurt vangen en de traagste overgangen kunnen de aandacht op de proef stellen. Toch voelt Mirror Reaper doorgaans zorgvuldig ontwikkeld. Bell Witch maakt de melodieën herkenbaar genoeg om de enorme vorm te dragen, zonder de muziek eenvoudiger te maken dan nodig is. Wie meegaat in het tempo, krijgt een plaat waarop rust en zwaarte elkaar voortdurend betekenis geven.
