Heartless
Heartless geeft de melodieuze kant van Pallbearer meer ruimte dan ooit. De zware gitaren blijven belangrijk, maar ze bepalen niet langer iedere beweging. Heldere zang, rustigere gitaarpassages en een rijker rockgeluid trekken de nummers geregeld een andere kant op. Het levert een plaat op die open klinkt zonder zijn gewicht helemaal los te laten.
I Saw the End laat meteen horen hoe goed die aanpak kan werken. De zang heeft een duidelijke melodie en de gitaren bewegen daar soepel omheen. Het nummer komt sneller tot de kern dan de langere stukken die later volgen. De herkenbare lijnen maken het gemakkelijk om binnen te komen, terwijl de details genoeg ruimte laten voor een tweede ontdekking.
In Dancing in Madness wordt de rockkant verder uitgewerkt. Het begin neemt tijd voor een melodieuzere omgeving, met gitaarwerk boven een ruimere achtergrond van toetsen. De overgang naar zwaardere passages krijgt daardoor meer contrast. Pallbearer gebruikt die rustige stukken om zijn geluid uit te breiden, in plaats van de versterkers alleen even zachter te zetten.
Het lange A Plea for Understanding sluit daarbij aan. De heldere gitaren en de meer open opbouw geven het slot een andere kleur dan een traditionele zware afsluiter. De productie helpt: bas, gitaren en zang houden hun eigen plaats en het geluid blijft stevig zonder alles dicht te drukken.
Niet iedere uitgebreide passage maakt evenveel indruk. Soms dragen vooral de zang- en gitaarmelodieën het nummer, terwijl het ritme minder nadrukkelijk bijblijft. Wie de dwingende zwaarte van de eerdere platen zoekt, kan daardoor iets missen. Toch bevat Heartless veel sterk werk. Pallbearer durft zijn muzikale bereik groter te maken en bewaart genoeg van zijn eigen klank om die stap geloofwaardig te laten voelen. Het is een warmere, ruimere plaat, met hoogtepunten die hun kracht vooral uit melodie en samenspel halen.
