Foundations of Burden
Foundations of Burden klinkt groot, maar de kracht zit vooral in hoe precies Pallbearer zijn melodieën neerzet. De zware gitaren geven de nummers gewicht. Daarboven bewegen zang en gitaarlijnen die de muziek steeds een nieuwe richting in trekken. Daardoor blijft deze lange doommetalplaat verrassend toegankelijk.
Worlds Apart brengt die onderdelen meteen samen. De riffs zijn stevig, terwijl de zang meer ruimte krijgt om de melodie uit te werken. De verschillende gitaarlagen blijven goed te volgen. Pallbearer maakt het geluid rijker zonder de kern van het nummer achter al die details te verstoppen.
In Watcher in the Dark zakt het tempo verder terug en krijgen de afzonderlijke noten meer ruimte. De muziek hoeft daardoor minder hard vooruit om toch spanning te houden. The Ghost I Used to Be gebruikt vervolgens de combinatie van krachtige zang, zware gitaren en rustigere passages voor een bijzonder overtuigende opbouw. De melodieën geven de verschillende delen een duidelijk verband.
Het korte Ashes is een belangrijke onderbreking. De sobere begeleiding en toetsen halen de druk even van de plaat. Dat maakt de terugkeer naar de zwaardere aanpak van Vanished effectiever. Pallbearer weet dat een lange afsluiter niet alleen groot moet klinken, maar ook ruimte nodig heeft om ergens naartoe te bewegen.
Met zoveel uitgebreide nummers blijft Foundations of Burden een plaat waarvoor je tijd moet vrijmaken. De zorgvuldige uitwerking werkt minder goed wanneer je alleen snel een refrein zoekt. Toch voelt de lengte hier meestal als ruimte die nuttig wordt gebruikt. De heldere zang houdt de muziek dichtbij, terwijl de zware gitaren hun kracht behouden. Het is melodieuze doommetal die niet hoeft te kiezen tussen een sterke song en een ambitieuze vorm: de beste momenten halen hun effect juist uit de samenwerking tussen die twee.
