Our Raw Heart
Our Raw Heart laat YOB van twee sterke kanten horen. De gitaren kunnen hard en log doorzetten, maar de melodieën krijgen ook veel ruimte om de muziek te openen. De stem van Mike Scheidt verbindt die uitersten. Zijn heldere zang, rauwere uithalen en diepe geluiden geven de lange nummers telkens een andere kleur.
Ablaze brengt die aanpak meteen samen. De zware riffs blijven bewegen onder een zangpartij die verder reikt dan een dreigende achtergrond. Het nummer zet de toon voor een plaat waarop de stem een belangrijk deel van de opbouw draagt. De band klinkt groot, maar verliest de afzonderlijke partijen niet uit het oog.
Het herhalende gitaarpatroon van The Screen is hoekiger en strakker. De bijna mechanische beweging geeft het nummer een ander soort druk dan de ruimere opening. Ook In Reverie bewaart een bijzonder zware basis. Die stukken zorgen ervoor dat de melodieuzere helft van de plaat niet ten koste gaat van YOBs harde kant.
In Beauty in Falling Leaves krijgt die melodieuze kant uitgebreid de tijd. De gitaarlagen blijven lang doorklinken en de zang houdt de lijn helder. Het titelnummer sluit op een vergelijkbaar open manier af. Rustigere klanken en zwaardere delen voelen hier als onderdelen van hetzelfde verhaal, omdat de melodieën ze bij elkaar houden.
De omvang blijft een punt om rekening mee te houden. De langere stukken hebben hun eigen tempo en laten zich niet gemakkelijk in een snelle luisterbeurt persen. Tegelijk is de afwisseling duidelijk genoeg om te voorkomen dat de hele plaat alleen uit trage zwaarte bestaat. Our Raw Heart laat vooral horen hoeveel expressie YOB uit die basis kan halen. De stevigste riffs en de meest open melodieën versterken elkaar, met een zangstem die ook de grootste passages menselijk houdt.
