Epicus Doomicus Metallicus
Epicus Doomicus Metallicus maakt zwaar klinken tot iets groots en melodieus. Candlemass laat de riffs langzaam bewegen, maar houdt de nummers levendig met verschillende delen, opvallende leads en een stem die veel ruimte inneemt. De muziek is somber zonder lusteloos te worden. Juist de overtuiging waarmee alles wordt gespeeld geeft de plaat haar kracht.
Solitude biedt meteen een duidelijke ingang. De akoestische opening maakt plaats voor een zware gitaarpartij die weinig versiering nodig heeft. De zang legt het verdriet er stevig bovenop, terwijl de riff zijn werk blijft doen. Het nummer is direct genoeg om te onthouden en zwaar genoeg om de rest van de plaat overtuigend aan te kondigen.
Demons Gate bouwt een veel uitgebreider geheel. Gitaarpartijen, toetsen en zang geven het nummer meerdere donkere hoeken. Het blijft niet bij één figuur die eindeloos wordt herhaald. Ook Black Stone Wielder haalt zijn spanning uit een opbouw die telkens nieuwe beweging toelaat. De band laat de tragere muziek daardoor doelgericht blijven klinken.
Crystal Ball is compacter in zijn aantrekkingskracht, met een sterke gitaarpartij en een refrein dat meteen houvast geeft. A Sorcerer's Pledge neemt aan het slot juist opnieuw de ruimte. De overgang van rustigere zang en gitaar naar zwaardere stukken geeft het geheel een duidelijke ontwikkeling.
De ruwe afwerking is niet overal even sterk. De stem heeft veel karakter, maar draagt de volle arrangementen niet steeds met dezelfde kracht. Dat kleine verschil in beheersing past tegelijk bij het eigen gezicht van de plaat. Epicus Doomicus Metallicus klinkt ambitieus en overtuigend, ook wanneer niet alles perfect op zijn plaats valt. De kwaliteit van de riffs en de composities maakt de grote aanpak geloofwaardig. Hier staat voldoende muziek onder de dramatiek om die volledig te dragen.
