Nightfall
Nightfall maakt doom metal groot zonder alleen op traagheid te vertrouwen. Candlemass gebruikt zware riffs, duidelijke melodieën en een stem die ieder woord nadruk kan geven. De muziek blijft somber, maar heeft ook iets opbeurends in haar overtuiging. Het klinkt als een band die de eigen aanpak volledig beheerst.
Gothic Stone zet kort de sfeer neer voordat The Well Of Souls zich opent. De gitaarpartijen hebben gewicht en beweging tegelijk. Messiah Marcolins zang geeft de melodieën een groot bereik, terwijl de riffs voldoende eigen kracht houden. Die verhouding tussen theatrale stem en stevige ondergrond bepaalt veel van de aantrekkingskracht.
At The Gallows End laat horen hoeveel aandrijving deze muziek kan hebben. Vanuit de rustige opening groeit een krachtige gitaarpartij, en de wisselingen in tempo maken het refrein nog overtuigender. De leadgitaar voegt spanning toe zonder het nummer uit zijn vorm te trekken.
Samarithan kiest een tragere beweging met een ruim, herkenbaar refrein. Mourner's Lament heeft bij vergelijkbare zwaarte een donkerder, meer gekweld karakter. Het verschil in stemming houdt de plaat levendig. Bewitched brengt daarna weer een directere melodieuze aantrekkingskracht, met riffs die de grote zang goed ondersteunen.
De korte instrumentale stukken maken de overgangen afwisselend, al houden ze de vaart soms wat op. Vooral Codex Gigas voelt minder noodzakelijk tussen de sterke hoofdcomposities. Ook de nadrukkelijke zang zal niet iedereen meteen liggen. Maar die overdaad heeft hier meestal een duidelijk doel. Nightfall maakt de emoties groot en houdt de muziek eronder scherp genoeg om ze geloofwaardig te laten blijven. De riffs, de melodieën en het samenspel vormen samen een bijzonder overtuigende plaat. Dit is doom metal met genoeg beweging en herkenning om ook buiten de vaste liefhebbers goed te werken.
