Clearing the Path to Ascend
Clearing the Path to Ascend vraagt geduld voordat het zijn grootste kracht laat zien. YOB verdeelt de plaat over vier lange nummers en laat de gitaren zwaar doorwerken. Toch zit de aantrekkingskracht niet alleen in omvang. Het verschil tussen een ruwe uitbarsting en een heldere zanglijn geeft de muziek haar richting.
In Our Blood bouwt vanuit een rustige opening naar dichte gitaren en een trage, stevige beweging. Mike Scheidt wisselt verschillende stemkleuren af, van lichter gezongen regels tot een veel hardere uithaal. Daardoor kan hetzelfde zware geluid een andere lading krijgen zonder dat de band meteen een volledig nieuw onderdeel hoeft te beginnen.
Nothing to Win geeft de plaat meer vaart. De drums zetten nadrukkelijker door en de riffs krijgen een directere beweging. Het blijft een lang nummer, maar de aanpak maakt het een nuttige verandering na de uitgebreide opening. In Unmask the Spectre zoekt YOB juist opnieuw de spanning tussen beheerste stukken en zware uitbarstingen. De overgangen geven de muziek een duidelijker vorm dan de speelduur alleen doet vermoeden.
Het slotstuk Marrow brengt de melodieuze kant het verst naar voren. De gitaren en de zang krijgen tijd om zich te ontvouwen, terwijl de stevige basis blijft staan. Het nummer maakt duidelijk hoeveel verschil een andere melodie kan maken binnen een langzaam tempo. De plaat eindigt daardoor opener dan hij begon.
Niet ieder moment heeft diezelfde werking. Sommige herhalingen blijven lang op hun plaats en kunnen de aandacht laten afdwalen voordat een verandering komt. Wie vooral korte, directe nummers zoekt, vindt hier weinig tegemoetkoming. Daar staat tegenover dat YOB zijn zwaarste geluid overtuigend verbindt aan herkenbare melodieën en een veelzijdige stem. Clearing the Path to Ascend is vooral sterk wanneer die onderdelen samen groeien, met Marrow als de meest overtuigende beloning voor het wachten.
