Terminal
Terminal klinkt nog steeds bijzonder zwaar, maar Bongripper gebruikt zijn tijd hier doelgerichter. De instrumentale muziek groeit langzaam en laat de gitaren lang doorklinken. Toch blijft er een duidelijke beweging bestaan tussen de volle aanvallen en de rustigere stukken. De omvang krijgt daardoor meer richting.
Het begin neemt tijd voor toetsen en feedback voordat de eerste zware riff binnenkomt. De drums geven die overgang een stevig middelpunt. De gitaarakkoorden veranderen geleidelijk, zonder dat de band iedere beweging met een opvallende afslag hoeft aan te kondigen. Juist die beheerste ontwikkeling maakt de zware momenten overtuigend.
Verderop wordt de klank opener. Heldere, galmende gitaren vervangen een deel van de dichte vervorming en laten horen hoeveel spanning er ook zonder voortdurende druk kan blijven bestaan. Bas en drums bouwen de beweging opnieuw op, waarna de zwaardere terugkeer beter aankomt. Het rustige gedeelte heeft daardoor een duidelijke functie binnen de grotere vorm.
De latere helft kiest een hardere, ritmisch nadrukkelijkere route. De gitaren krijgen een stevige groove onder zich, maar blijven ook nieuwe lijnen toevoegen. Een verandering in tempo haalt de muziek uit haar vertrouwde beweging voordat de zwaardere akkoorden weer samenkomen. Bongripper maakt goed gebruik van de ruimte tussen de aanvallen, zodat het geluid niet alleen steeds voller hoeft te worden.
De trage aanpak vraagt nog altijd geduld. Een stem of een kort refrein om snel bij aan te haken ontbreekt bewust. Toch voelt Terminal toegankelijker dan de omvang van de riffs doet vermoeden. De heldere productie maakt de verschillende instrumenten goed te volgen en de veranderingen zijn zorgvuldig verdeeld. De plaat overtuigt doordat de band zijn gewicht aan echte ontwikkeling koppelt. Het geluid blijft enorm, maar de nummers bewegen duidelijk genoeg om ook de rust een belangrijk deel van hun kracht te laten zijn.
