Under a Funeral Moon
Under a Funeral Moon maakt zijn bedoeling direct duidelijk: dit moet schuren. Darkthrone kiest voor dunne gitaren, droge drums en een stem die nauwelijks vriendelijker kan klinken. Toch is het interessantste aan deze plaat niet hoe onaangenaam het geluid kan worden. Onder die ruwe laag zit meer afwisseling dan de eerste minuten doen vermoeden.
Natassja in Eternal Sleep opent kort en fel. De drums geven de muziek een sterke aandrijving, terwijl het gitaarwerk zijn melodieuze details diep in de klank houdt. Summer of the Diabolical Holocaust laat daarna meerdere bewegingen horen. De opeenvolgende delen zorgen dat de plaat niet alleen één vast patroon blijft herhalen. Het kale geluid maakt die verschillen kleiner, maar neemt ze niet weg.
To Walk the Infernal Fields kiest voor meer gewicht en een tragere beweging. De terugkerende riffs krijgen iets dreigends doordat ze blijven aandringen. Dat werkt als tegenwicht voor de snellere stukken. Darkthrone haalt hier spanning uit herhaling zonder ieder nummer hetzelfde tempo te geven.
Ook het titelnummer heeft meer verschillende kanten dan de eenvoudige presentatie suggereert. Crossing the Triangle of Flames helpt het slot verder te onderscheiden. De gitaarpartijen blijven sober, maar het samenspel zorgt ervoor dat een klein verschil in ritme of melodie voldoende kan zijn om de sfeer te veranderen.
De productie is tegelijk de grootste beperking. Ze maakt de plaat fel en kaal, maar ook minder zwaar en overzichtelijk dan het materiaal soms verdient. Die klank vraagt gewenning en zal niet voor iedereen een meerwaarde zijn. Onder de ruwheid zitten echter sterke, gerichte composities. Under a Funeral Moon houdt de middelen beperkt en vindt daarbinnen genoeg eigen beweging. Het is een overtuigende plaat voor wie in black metal vooral spanning, sfeer en harde riffs zoekt.
