The Human Contradiction
The Human Contradiction geeft Delain een donkerder decor zonder het sterke gevoel voor een pakkend liedje kwijt te raken. De gitaren zijn stevig, de toetsen kleuren de sfeer breed en Charlotte Wessels houdt de melodieën duidelijk vooraan. Haar stem kan krachtig en kwetsbaar klinken. Dat verschil geeft de verzorgde klank meer karakter dan alleen een groot orkest had kunnen doen.
Here Come the Vultures zet die aanpak meteen neer. Een korte zanginzet maakt plaats voor een donkere beweging van de band, waarna het refrein de muziek overzichtelijker maakt. Het nummer neemt genoeg ruimte om meer te zijn dan een snelle meezinger. My Masquerade houdt de melodische aantrekkingskracht vast zonder alle spanning uit de zang te halen.
Your Body Is a Battleground en Sing to Me gebruiken de gastzang van Marko Hietala als een stevige tegenkleur. Wessels hoeft haar stem niet harder te maken om daar goed naast te staan. De verschillen tussen de zangers geven de refreinen extra gewicht. Het zijn duidelijke liedjes waarin de gasten het bestaande karakter versterken.
Army of Dolls laat de synthesizer nadrukkelijk naar voren komen. De popkant voelt logisch binnen de rest van de plaat. Tell Me, Mechanist zoekt juist de hardere grens op, met growls van George Oosthoek die de melodieuze zang uitdagen. The Tragedy of the Commons sluit het oorspronkelijke album af met een andere scherpe stem: Alissa White-Gluz geeft de volle begeleiding extra spanning.
De gepolijste aanpak blijft een duidelijke keuze. Wie vooral ruwe metal of lange, ingewikkelde symfonische ontwikkelingen zoekt, krijgt hier minder ruimte voor. De plaat overtuigt door melodieën, zang en contrasten zorgvuldig bij elkaar te brengen. De zwaarste momenten worden toegankelijk gehouden en de zachtere passages verliezen hun donkere omgeving niet. The Human Contradiction laat Delain vooral sterk klinken wanneer de theatrale aankleding het liedje ondersteunt.
