Is the Is Are
Is the Is Are heeft veel ruimte nodig voor kleine verschuivingen. DIIV houdt vast aan gelaagde gitaren, zachte zang en een ritme dat lang kan blijven doorlopen. Binnen dat herkenbare geluid krijgen de nummers meer gewicht. De muziek kan licht en aantrekkelijk klinken terwijl er onder de oppervlakte duidelijk onrust blijft bestaan. Dat spanningsveld draagt een groot deel van de plaat.
Out of Mind opent met heldere, in elkaar grijpende gitaarpartijen. De zang houdt zich klein, maar het liedje heeft genoeg beweging om meteen binnen te komen. Under the Sun geeft de ritmesectie een steviger rol en laat horen hoe goed de band een eenvoudig melodisch idee kan laten doorwerken. De eerste nummers hebben een prettige vanzelfsprekendheid zonder helemaal zorgeloos te klinken.
Dopamine zet de gitaren nadrukkelijker tegenover elkaar. De kracht zit in de combinatie van hun beweeglijke lijnen en de onderliggende spanning. Bent (Roi's Song) kiest voor een bedwelmender beweging en laat een andere kant van dezelfde klank horen. DIIV verandert zijn basis niet ingrijpend, maar weet daar wel verschillende stemmingen uit te halen.
Blue Boredom (with Sky Ferreira) brengt een duidelijke andere stem naar voren. Ferreira's droge voordracht geeft het nummer een afstandelijker karakter. Healthy Moon zorgt op een andere manier voor afwisseling, met kleine pianodetails tussen de gitaren. Zulke verschillen helpen de lange plaat open te houden.
Toch zijn ze niet overal voldoende. Met zeventien nummers duurt Is the Is Are langer dan zijn ideeën steeds kunnen dragen. Vooral in het midden gaan sommige stukken op elkaar lijken. Een strakkere selectie had de beste momenten sterker laten uitkomen. Daar staat veel tegenover: de gitaarpartijen blijven boeiend en de melodieën hebben genoeg emotionele lading om meer te zijn dan een mooie verpakking.
