Oshin
Op Oshin doen de gitaren het meeste vertelwerk. Ze grijpen in elkaar, laten melodieën langs elkaar bewegen en geven de muziek een licht zwevend karakter. De zachte zang staat veel verder naar achteren. DIIV maakt daarmee een debuut dat sterk op sfeer leunt, maar genoeg ritmische beweging heeft om meer te zijn dan een aangename achtergrond.
(Druun) introduceert die aanpak zonder woorden. De gitaarlagen bepalen de stemming, terwijl de drums voor een duidelijke beweging zorgen. Past Lives geeft het geheel daarna meer vaart. Het verschil zit niet in een plotseling veel groter refrein, maar in de manier waarop de instrumenten elkaar aansporen. De band houdt zijn geluid herkenbaar zonder dat alles helemaal stilvalt.
Human haalt extra spanning uit zijn baslijn en korte, nadrukkelijke ritme. Air Conditioning gebruikt juist een hardnekkig volgehouden beweging, met gitaren die daar hun eigen patronen omheen leggen. Die ritmische kant is belangrijk. Ze geeft de melodieën iets stevigs om tegenaan te bewegen en voorkomt dat de zachte klank zijn richting verliest.
Doused zet de donkere kant sterker aan. De bas duwt door en de gitaren klinken scherper, maar het nummer past nog steeds binnen de dromerige omgeving. How Long Have You Known werkt vooral door zijn gemakkelijk herkenbare melodische aantrekkingskracht. Zulke nummers geven de plaat duidelijke punten om naar terug te keren.
Niet ieder liedje heeft evenveel eigen karakter. Vooral enkele luchtigere stukken glijden voorbij zonder een vergelijkbare indruk achter te laten. De nauwelijks vooraan geplaatste zang helpt daar niet altijd bij. Toch is de samenhang overtuigend en houdt het samenspel genoeg aandacht vast. Oshin laat horen dat een mooie gitaarklank en een goede ritmesectie samen veel kunnen zeggen, ook wanneer de stem weinig nadruk krijgt.
