Hatred for Mankind
Hatred for Mankind klinkt alsof meerdere soorten extreme metal tegelijk tegen de muren duwen. Dragged into Sunlight verbindt vuile sludge met snelle, hardere gitaarpartijen en een zangstem die tussen verschillende ruwe geluiden beweegt. De klank is bijzonder scherp, maar onder die eerste chaos zit meer structuur dan je misschien verwacht.
De band laat de muziek niet voortdurend op hetzelfde tempo voortgaan. Snelle aanvallen krijgen gezelschap van tragere, verstikkend zware stukken. De gitaren gebruiken dat verschil om de spanning te verleggen. De harde zang blijft belangrijk, maar bepaalt niet in zijn eentje hoe fel de muziek aankomt.
Buried With Leeches is een van de duidelijkste voorbeelden van de directe kant. De riffs en de stem komen zonder veel bescherming naar voren. Het geluid blijft ruw genoeg om ongemakkelijk te voelen, terwijl de beweging in de instrumenten voorkomt dat het nummer alleen een onduidelijke massa wordt.
Volcanic Birth neemt meer tijd en brengt ook herkenbare snellere metalriffs in de bredere aanval. Die variatie geeft de muziek een ander karakter, al duurt het nummer langer dan zijn beste ideeën nodig hebben. Ook de gesproken fragmenten leveren niet overal nieuwe spanning op. De plaat onderbreekt haar eigen kracht soms met materiaal dat vooral dezelfde sfeer nog eens onderstreept.
Daar staat sterk gitaarwerk tegenover. Zelfs binnen het schurende geluid blijven er riffs die richting geven en verschillen tussen de onderdelen hoorbaar maken. Hatred for Mankind is daardoor meer dan een oefening in onaangenaam klinken. De band gebruikt een bijzonder harde klank om nummers te bouwen die ook door hun beweging overtuigen. De lengte en de samples maken het geheel wat ongelijk, maar de beste passages verbinden sludgeachtige zwaarte en snellere extremiteit met genoeg karakter om stevig bij te blijven.
