A Hero's Death
Fontaines D.C. haalt op A Hero's Death een flink deel van de haast uit zijn muziek. De band klinkt zwaarder en bedachtzamer, met meer ruimte tussen de gitaren en een duidelijkere plaats voor samenzang. Het levert een andere soort spanning op dan de directe uitbarstingen van Dogrel. De liedjes kijken vaker naar binnen, en Grian Chatten klinkt minder alsof hij een hele straat moet overtuigen.
I Don't Belong maakt die verandering meteen duidelijk. Het nummer opent rustig en ruimtelijk, terwijl de herhaalde zanglijn langzaam meer gewicht krijgt. De band houdt zich in zonder zijn aanwezigheid te verliezen. De stevige bas en de gitaren die daar omheen bewegen geven de muziek voldoende kracht.
A Lucid Dream kiest voor een veel onrustiger beweging. De dreiging groeit en de gitaren worden scherper, waardoor de plaat even uit haar beheerste houding breekt. Daarna laat Oh Such A Spring horen dat een kleine, heldere gitaarpartij en een goede melodie ook genoeg kunnen zijn. Het is een van de rustige momenten waarop de eenvoud precies goed uitpakt.
De titeltrack brengt meer direct plezier terug. De achtergrondzang geeft het refrein een bijna ouderwetse popkleur, zonder dat Chatten zijn herkenbare stem hoeft aan te passen. Living In America is juist laag en drukkend. I Was Not Born zorgt vervolgens voor extra licht en beweging. Die opeenvolging houdt het tweede deel van de plaat levendig.
Niet alle terughoudende liedjes hebben evenveel inhoud achter hun sombere sfeer. Soms blijft het bij een herhaald gevoel, waar een duidelijker ontwikkeling sterker zou zijn geweest. Daardoor mist A Hero's Death iets van de onmiddellijke aantrekkingskracht van het debuut. De stap naar een ruimer geluid is wel overtuigend genoeg om te blijven boeien. Het is een doordachte vervolgstap met enkele uitstekende nummers, ook wanneer de spanning niet overal helemaal wordt waargemaakt.
