Birth, School, Work, Death
Birth, School, Work, Death geeft Hyro The Hero een stevige band om zijn rap heen, zonder dat de woorden hun centrale plek verliezen. De muziek beweegt tussen hiphop en punkachtige gitaarpartijen. Zijn stem kan van een losse, zelfverzekerde voordracht naar een harde schreeuw omslaan. Die verandering klinkt als een deel van de emotie, niet alleen als een manier om luider te worden.
Grudge zet zijn houding meteen neer. Hyro richt zijn aandacht op wat hij mis vindt gaan binnen de hiphop en brengt dat met voldoende overtuiging om de muziek te dragen. We Still Popular verbindt zijn scherpe voordracht eveneens met kritiek op de wereld rond de muziek. De teksten willen meer doen dan alleen een stoere buitenkant neerzetten.
Ghetto Ambiance laat de kracht van de gitaren goed naar voren komen. Het nummer klinkt rauw en direct, met een punkachtige aanval die de rap extra druk geeft. De band blijft belangrijk genoeg om werkelijk met de stem samen te werken. Daardoor voelt de combinatie levendiger dan rap die alleen boven een zware gitaarlus is geplaatst.
Ook de meer uitgesproken rapkant houdt zijn plaats. Grudge en Man In My City laten de zuidelijke hiphopinvloeden duidelijker horen. De plaat hoeft die achtergrond niet weg te drukken om met rock te kunnen werken. Ross Robinsons productie helpt om de uitvoering een directe, organische kracht mee te geven zonder Hyro achter het instrumentale gewicht te verstoppen.
De twee kanten sluiten niet overal even vanzelfsprekend op elkaar aan. Soms blijft de overgang tussen de benaderingen nadrukkelijk hoorbaar. Toch overtuigt het geheel door de betrokken voordracht en de energie van het samenspel. De sociale blik geeft de songs inhoud, terwijl de gitaren genoeg beweging maken om meer te bieden dan alleen een harder decor. Hyro houdt beide onderdelen duidelijk herkenbaar.
