Gold Cobra
Gold Cobra laat Limp Bizkit terugkeren naar de vertrouwde combinatie van zware riffs, hiphopritmes en Fred Dursts uitdagende stem. De band klinkt daarbij opvallend zeker van zijn spel. De gitaren hebben gewicht en de bas en drums sluiten strak op elkaar aan. Minder veranderd is de houding: de terugkerende woede maakt de plaat herkenbaar, maar geeft haar ook duidelijke beperkingen.
Bring It Back en het titelnummer halen veel uit de groove. De nummers bewegen gemakkelijk en geven Durst genoeg ruimte om zijn rap naar een harder refrein te sturen. Het samenspel zorgt dat de muziek meer doet dan alleen luid zijn. De ritmesectie vormt een stevige basis die ook zonder voortdurende gitaaruitbarstingen overtuigt.
Get A Life gebruikt een donkerdere beweging, met gedempte gitaarpartijen die de spanning vasthouden voordat de zang harder wordt. Shotgun laat weer horen hoe gemakkelijk Wes Borland een duidelijke riff kan neerzetten. De geluidseffecten van hem en DJ Lethal geven de muziek extra kleur. Die details maken de vertrouwde aanpak levendiger zonder de songs ingewikkeld te maken.
Walking Away en Loser laten een melodieuzere kant horen. De zang krijgt daar meer ruimte om iets anders te doen dan steeds opnieuw uitdagen. Dat is welkom op een plaat die veel nadruk op haar eigen houding legt.
De kwaliteit blijft niet tot het einde even hoog. 90.2.10 en Killer In You houden minder spanning vast en sommige grappen werken eerder verstorend dan bevrijdend. Ook de voortdurend herhaalde verontwaardiging gaat op den duur tegenstaan. Toch is Gold Cobra muzikaal trefzekerder dan die bezwaren doen vermoeden. Wie het herkenbare raprockgeluid waardeert, vindt hier een band die dat met veel controle en een sterke ritmische basis uitvoert.
