Three Dollar Bill, Y'all $
Three Dollar Bill, Y'all $ laat Limp Bizkit rauw en nerveus klinken. De gitaren zijn zwaar, maar de bas en drums geven de muziek veel beweging. Fred Durst wisselt rap af met schreeuwen dat geregeld tegen zijn grenzen aan zit. Die onrust past bij de plaat, ook wanneer zijn stem minder overtuigend wordt dan het samenspel achter hem.
Pollution maakt meteen duidelijk waar de kracht ligt. Een scherpe riff en een felle zangpartij trekken het nummer vooruit, met genoeg ritmische ruimte om de aanval telkens opnieuw gewicht te geven. Counterfeit houdt de stevige spanning vast. De band hoeft zijn middelen niet ingewikkeld te maken om direct een herkenbaar geluid neer te zetten.
Stuck laat horen hoeveel de ritmesectie toevoegt. De bas kan even loskomen van het gitaargewicht en de groove een andere kleur geven. Stalemate zoekt zijn verandering meer in de opbouw: de tweede helft voert de intensiteit duidelijk op. Zulke verschillen zijn belangrijk op een plaat waarop veel nummers vanuit dezelfde agressieve houding vertrekken.
Sour kiest voor meer sfeer en laat de zachtere kant van het gitaarwerk werken. De cover van George Michaels Faith trekt die rust vervolgens weer uit elkaar met een veel hardere, bijna punkachtige aanpak. Het lange Everything aan het einde is een andere soort uitwijking. De band geeft de instrumenten veel tijd om een lossere, ruimtelijkere omgeving te verkennen.
Dat slot vraagt meer geduld dan de korte uitbarstingen ervoor en niet ieder idee houdt de aandacht even sterk vast. Ook de steeds terugkerende woede beperkt de variatie in de zang. De songs zijn dus minder constant dan de energie doet vermoeden. Toch heeft dit debuut een duidelijke aantrekkingskracht: een sterke ritmesectie, herkenbare riffs en een ruwe directheid die de muziek vaak overtuigender maakt dan haar beperkte middelen suggereren.
