Happy Songs for Happy People
Happy Songs for Happy People geeft Mogwai een compactere vorm zonder het geluid klein te maken. De meeste nummers hebben minder tijd nodig dan de lange stukken van het vroege werk. Gitaren, piano, toetsen en vervormde stemmen vullen elkaar zorgvuldig aan. De muziek kan somber en zwaar zijn, maar heeft ook iets openhartigs en verrassend lichts.
Hunted by a Freak laat die richting meteen horen. De gitaar zet een eenvoudig patroon neer, waarna effecten en bewerkte zang de omgeving groter maken. De stem werkt meer als melodische klank dan als een duidelijke verteller. Dat geeft het nummer iets onbestemds zonder de herkenbare lijn te verliezen.
Kids Will Be Skeletons kiest voor een helderder gevoel. Herhaalde gitaarfiguren krijgen steun van nieuwe lagen, maar de band laat de basis verstaanbaar. In Killing All the Flies wordt het contrast groter. De zachte opening groeit naar steviger, vervormd gitaarwerk. Het nummer bereikt in vrij korte tijd een ontwikkeling die op een langere Mogwaiplaat veel meer ruimte had kunnen innemen.
Ratts of the Capital neemt die ruimte juist wel. Het langere stuk bouwt vanuit heldere gitaren en percussieve klanken naar een zwaar hoogtepunt. De melodie blijft ook in het luidste deel belangrijk. Afsluiter Stop Coming to My House stapelt drums, gitaren en elektronische klanken veel dichter op elkaar. Het is een uitbundiger einde dan de rustige delen van het album doen vermoeden.
De verzorgde samenhang maakt sommige verschillen tussen de nummers minder opvallend. Tegen de tweede helft kan de fraaie klank wat vanzelfsprekend gaan voelen, en een paar korte ideeën hadden langer mogen doorgroeien. Toch werkt de combinatie van helderheid en zwaarte bijzonder goed. Mogwai houdt zijn herkenbare spanning vast en gebruikt daarvoor vaak minder middelen. Happy Songs for Happy People is een toegankelijke plaat die genoeg details en sterke melodieën heeft om meer te bieden dan een eerste prettige indruk.
