Altars of Madness
Altars of Madness gaat hard, maar de manier waarop Morbid Angel die snelheid gebruikt maakt meer indruk dan het tempo zelf. De riffs blijven van richting veranderen. Gitaarsolo's steken overal tussendoor en Pete Sandoval houdt de druk op de ketel zonder dat de nummers zomaar uit elkaar vallen.
In Immortal Rites krijgt de aanval meteen een duidelijke vorm. De gitaarpartijen zijn fel en onrustig, maar de melodische overgang geeft het nummer ook herkenning. De muziek kan in korte tijd veel kanten op zonder haar dreigende karakter te verliezen. David Vincent zingt daarbij met een raspende woede die minder diep klinkt dan veel latere deathmetalzang.
Maze of Torment laat nog beter horen hoeveel ritmisch verschil deze band in zijn geweld stopt. De snelle dubbele basdrums en felle gitaren maken ruimte voor zwaardere vertragingen. Die afwisseling geeft de terugkeer naar snelheid extra kracht. Een riff blijft vaak maar kort staan, maar heeft genoeg karakter om iets achter te laten.
Ook Chapel of Ghouls heeft meer te bieden dan een aaneenschakeling van technische hoogstandjes. Het nummer koppelt zijn zware riffs aan een dreigende sfeer. De solo's van Trey Azagthoth en Richard Brunelle vergroten de onrust, terwijl de strakke drums houvast bieden.
Het geluid heeft wel ruwe kanten. Sommige hoge gitaarpartijen klinken dun en de galm kan details eerder verder weg zetten dan verduidelijken. Niet iedere passage later op de plaat is even onderscheidend. Toch blijft de combinatie van snelheid, scherpe structuur en onvoorspelbare gitaarpartijen bijzonder sterk.
Altars of Madness voelt daardoor nog steeds als muziek met een eigen wil. De agressie is overtuigend omdat er zoveel beweging in zit. Morbid Angel maakt death metal die tegelijk overweldigend en verrassend zorgvuldig in elkaar gezet is.
