Domination
Op Domination kiest Morbid Angel vaker voor riffs die stevig doorstampen dan voor een voortdurende uitbarsting van snelheid. Dat levert een plaat op met een duidelijk ander gewicht. De gitaarpartijen zijn nog altijd technisch en onrustig, maar er is meer gelegenheid om de beweging van een riff te volgen.
Where the Slime Live profiteert daar het sterkst van. De zware, trage gitaarpartij is meteen herkenbaar en de vreemde klank van David Vincents zang geeft het nummer iets onaangenaams. De herhaling versterkt hier de sfeer. Een meer melodische solo brengt beweging zonder het logge karakter weg te nemen.
De opening met Dominate laat ondertussen horen dat de band nog steeds snel kan uithalen. De felle ritmes en drukke drums zorgen voor een goede tegenhanger van het tragere werk. Ook Dawn of the Angry vindt een overtuigende combinatie van stevige riffs, tempowisselingen en duidelijk uitgewerkte solo's. De gitaren hebben genoeg ideeën om meer te doen dan de drums simpelweg bijhouden.
Pete Sandoval blijft een belangrijke motor. Zijn dubbele basdrums geven ook passages op een lager tempo veel beweging. De plaat klinkt daardoor zelden gemakzuchtig. De muzikanten kunnen een riff lang laten werken zonder dat alle activiteit uit het nummer verdwijnt.
Toch houdt die aanpak niet overal even goed stand. Vincents zang verandert betrekkelijk weinig en sommige nummers missen het sterke eigen gezicht van de hoogtepunten. De dichte productie laat de bas bovendien nauwelijks vrij. De korte tussenstukken onderbreken de samenhang eerder dan dat ze veel toevoegen.
Domination is daardoor geen volledig gelijkmatige plaat, maar de beste nummers rechtvaardigen de andere koers ruimschoots. Het meer nadrukkelijke ritme maakt de muziek toegankelijker zonder haar zwaarte kwijt te raken. Vooral wanneer die beweging samengaat met scherpe gitaarpartijen, klinkt Morbid Angel nog altijd zeer overtuigend.
