Dying of Everything
Dying of Everything maakt duidelijk hoe overtuigend een vertrouwde aanpak nog kan klinken. Obituary vertrouwt op zware riffs, stevige ritmes en John Tardy's schorre stem. De band zoekt weinig vernieuwing, maar geeft de nummers voldoende aandrijving om meer te zijn dan een terugblik op vroeger. Het geluid is groot en duidelijk zonder alle ruwe kanten weg te werken.
Barely Alive opent met veel snelheid. De gitaren en drums zetten meteen druk, en de zang past zich daar fel tussen. De band klinkt scherp genoeg om de aandacht direct vast te houden. Het titelnummer heeft vervolgens een nog nadrukkelijker thrashachtige beweging. De snelle passages en de gitaarleads geven de muziek een beweeglijk karakter.
De kracht zit ook in de tragere stukken. War kiest voor een hardere, dreigende stamp in plaats van alleen meer tempo. The Wrong Time laat de riffs eveneens zwaarder aandringen. Obituary heeft weinig ingewikkelde middelen nodig om spanning op te bouwen. Een duidelijke gitaarpartij en een sterke ritmische inzet zijn vaak genoeg.
Weaponize the Hate laat de drums weer nadrukkelijk werken. De snelle basdrumslagen maken de aanval extra stevig zonder de riff onherkenbaar te maken. Be Warned sluit de plaat juist traag en dreigend af. De zware beweging geeft het einde een ander karakter dan de felle opening.
Wie een nieuwe richting verwacht, krijgt die hier nauwelijks. Sommige keuzes zijn zo vertrouwd dat het verrassingseffect beperkt blijft. Toch heeft Dying of Everything genoeg overtuiging om die beperking op te vangen. De eenvoudige opbouw houdt de riffs vooraan, en de sterke uitvoering maakt dat een verstandige keuze. Obituary klinkt hier niet vernieuwend, maar wel doelgericht en krachtig. Dat is precies wat deze nummers nodig hebben om overeind te blijven.
