Frozen in Time
Frozen in Time heeft geen moeite met herkenbaarheid. Obituary houdt de riffs eenvoudig, het ritme zwaar en de zang rauw. De muziek vertrouwt op de manier waarop die onderdelen samen bewegen. Het is geen plaat die haar bereik voortdurend wil vergroten. Ze wil vooral de zware, slepende kracht van de band zo direct mogelijk laten horen.
Redneck Stomp begint zonder zang. De instrumentale opening laat de gitaren en de ritmes het karakter neerzetten voordat John Tardy zich meldt. On the Floor geeft daarna meteen meer beweging. Het nummer gaat stevig vooruit, maar laat het refrein zwaarder trekken. Een felle gitaarlead maakt de overgang nog scherper.
Blindsided en Mindset laten horen hoe goed die slepende aanpak kan werken. De riffs zijn helder en de ritmes hebben genoeg gewicht om de vrij eenvoudige opbouw te dragen. De zang voegt een herkenbare onrust toe. Obituary hoeft weinig materiaal te gebruiken wanneer de aanslag en de onderlinge afstemming overtuigen.
Stand Alone verhoogt de vaart wat, zonder het geluid ineens te veranderen. Ook daar blijft de aantrekkingskracht in de vaste combinatie van zware gitaarpartijen en dwingende ritmes zitten. De plaat houdt die aanpak consequent vol, waardoor ze als geheel gemakkelijk herkenbaar blijft.
Dat is tegelijk de beperking. Er is weinig vernieuwing en niet ieder nummer heeft een even sterk eigen gezicht. Wie opvallende refreinen of grote verschillen tussen de composities zoekt, krijgt weinig tegemoetkoming. Soms voelt de vertrouwde beweging wat te gemakkelijk.
Toch heeft Frozen in Time voldoende kracht om meer te worden dan een veilige herhaling. De riffs komen direct over en de band klinkt goed op elkaar ingespeeld. De plaat is het overtuigendst wanneer ze haar eenvoudige materiaal met volledige inzet uitvoert. Op die momenten blijkt hoeveel plezier er nog in een bekende vorm kan zitten.
