Relatives In Descent
Relatives In Descent geeft de postpunk van Protomartyr meer bewegingsruimte. Het spel blijft krachtig, maar de arrangementen veranderen rond de stem van Joe Casey van vorm. De gitaar van Greg Ahee kan ver weg en donker klinken voordat ze veel directer wordt. De bas van Scott Davidson en de drums van Alex Leonard geven die verschuivingen een stevig middelpunt. De helderdere klank maakt details beter te volgen zonder de muziek behaaglijk te maken.
A Private Understanding opent met een ratelend gevoel van vaart. Casey klinkt gedreven en niet glad. Zijn woorden zetten het spel van de band verder onder druk. The Chuckler vindt een ander evenwicht. Een hoge, heldere gitaarmelodie staat tegenover een donkerdere sfeer. Het nummer blijft hangen zonder de spanning eromheen weg te nemen.
My Children bouwt zijn kracht geleidelijker op. Langzamere gitaar en zware drumpatronen zorgen voor een ingehouden begin. Daarna vergroot de band het tempo en het gewicht van de riff. De verandering geeft het nummer een echte beweging. Ze laat ook horen waarom de muzikanten even belangrijk zijn als de stem: het arrangement bepaalt mede hoe de woorden aankomen.
Night-Blooming Cereus begint eveneens ruim en bouwt voort op een herhaalde zangfrase. De rustigere stukken geven de plaat meer bereik dan een voortdurende aanval zou doen. Caseys teksten blijven dicht op elkaar zitten. De band kan zijn onrust ondertussen benadrukken door klank en intensiteit te veranderen.
Die dichtheid werkt soms tegen de songs. Sommige wendingen sluiten minder duidelijk op elkaar aan. Woorden en arrangementen tegelijk volgen kan vermoeien. Toch heeft Relatives In Descent genoeg sterk spel en herkenbare afzonderlijke momenten om die inspanning te belonen. De beste tracks laten de ingewikkelde vormen doelgericht voelen. De plaat krijgt daardoor zowel lichamelijk gewicht als een onrustig, nadenkend karakter.
