The Agent Intellect
The Agent Intellect geeft de donkere gitaarmuziek van Protomartyr een stevig lichamelijk karakter. Greg Ahee beweegt tussen scherpe, wringende figuren en zwaardere golven vervorming. Alex Leonard en Scott Davidson houden het ritme krachtig zonder er een eenvoudige mars van te maken. Daarboven spreekt en zingt Joe Casey zijn woorden met een lage, vermoeide stem. Zijn voordracht klinkt soms meer als een discussie dan als een gewone melodie.
Cowards Starve maakt die combinatie meteen doeltreffend. De strakke maat en dramatische gitaar geven Casey iets stevigs om zich tegen af te zetten. De muziek is dringend zonder een onduidelijke massa te worden. Dope Cloud werkt sneller en stopt verschillende sterke riffs in een kort nummer. De aantrekkingskracht is direct genoeg om overeind te blijven als de woorden langs je heen gaan.
De arrangementen laten ruimte voor andere stemmingen. Pontiac 87 heeft een elegantere gitaarlijn en een herhaalde zangpassage die bijna een meezingmoment wordt. I Forgive You verandert de zangvorm opnieuw. Woordrijke coupletten gaan over in een losser refrein. Zulke verschillen voorkomen dat het strenge karakter helemaal vast komt te staan.
Ellen zorgt voor een belangrijke verandering van tempo en gevoel. De langere vorm gebruikt ruimte om spanning op te bouwen. Het persoonlijke karakter brengt tederheid in de plaat. De band hoeft zijn basisgeluid niet los te laten om die verschuiving overtuigend te maken. Ahees gitaar en Caseys voordracht blijven nauw verbonden. Ze geven de emotie een muzikale omgeving en beschrijven haar niet alleen.
De beperkte variatie in Caseys stem vormt tegelijk de duidelijkste drempel. Sommige woorden verdwijnen in de mix. De aanhoudende somberheid kan de plaat benauwd laten voelen. Toch blijft de ritmesectie onder dat gewicht beweging vinden. The Agent Intellect overtuigt door kracht, details en gevoel met elkaar in balans te houden. De beste songs klinken stevig zonder hun kwetsbaarheid kwijt te raken.
