Mournful Cries
Mournful Cries is een plaat met een loodzware stemming. Saint Vitus heeft maar zes nummers nodig om de ruimte te vullen met vervormde akkoorden, een stevige bas en Wino's doorleefde stem. Toch zit er meer beweging in dan die ingrediënten doen vermoeden. De band laat zijn bekende doomgeluid geregeld schommelen, zonder de somberheid kwijt te raken.
The Creeps zet meteen een vlottere stap. Het nummer heeft een losse, bijna garageachtige vaart die prettig afsteekt tegen de lange stukken verderop. Dragon Time trekt het tempo vervolgens terug. De brede akkoorden en gekwelde zang geven het fantasieonderwerp voldoende gewicht om er meer van te maken dan een vreemd verhaal tussen de dagelijkse ellende.
Die ellende komt hard binnen op Shooting Gallery. De kracht zit in de combinatie van Wino's rauwe voordracht en Dave Chandlers onrustige gitaarspel. De stem klinkt menselijk en versleten, terwijl de gitaar de spanning verder opvoert. Wino speelt hier ook gitaar, waardoor het samenspel meer ruimte en stevigheid krijgt. Het is een kleine verbreding van een eenvoudig geluid.
De beperking zit vooral in de songs zelf. Niet elk nummer heeft de directe herkenbaarheid van het beste werk op Born Too Late. Wie weinig geduld heeft met herhaalde riffs en trage overgangen, vindt hier ook geen nieuwe ingang. De band zoekt verdieping binnen zijn vaste aanpak, zonder die grondig te veranderen.
Daar staat overtuigingskracht tegenover. De productie laat de instrumenten natuurlijker samenkomen en de compacte speelduur voorkomt dat de somberheid eindeloos wordt uitgesponnen. Mournful Cries hoeft niet Saint Vitus' grootste plaat te zijn om goed te werken. Het is degelijk, vuil en levendig gespeeld doomwerk, met een zanger die de zware muziek een herkenbaar menselijk gezicht geeft.
