Song Up in Her Head
Song Up in Her Head zet Sarah Jarosz meteen overtuigend neer als zangeres, schrijver en muzikant. Haar mandoline en banjo kunnen opvallen door snelheid, maar de liedjes hebben meer te bieden. Ze verbindt oude akoestische vormen aan een persoonlijke aanpak. De zang is helder en heeft tegelijk genoeg kracht en randjes om de muziek karakter te geven.
Tell Me True klinkt vertrouwd alsof het al lang bestaat, terwijl het een eigen compositie is. De banjo geeft het nummer een prettig ouderwetse beweging. De melodie is sterk genoeg om zonder nadrukkelijke versiering overeind te blijven. Het laat goed horen hoe Jarosz traditie gebruikt zonder alleen bestaande voorbeelden na te spelen.
De instrumentale stukken krijgen een eigen plaats. In Mansinneedof werken haar mandoline en die van Mike Marshall nauw samen. De partijen zijn ingewikkeld, maar de melodie blijft toegankelijk. De techniek voegt plezier toe in plaats van afstand te scheppen.
Ook de covers verruimen het geluid. Come On Up To The House, van Tom Waits en Kathleen Brennan, krijgt een bluesachtige gospelbenadering. Het klinkt zelfverzekerd en los. Shankill Butchers van de Decemberists kiest juist voor een beklemmende sfeer. De bijna sprookjesachtige voordracht maakt het onderwerp eerder onrustiger dan zachter.
Niet elke uitstap is even sterk. In de pianoballad Long Journey heeft haar stem minder vanzelfsprekend houvast dan tussen de snaarinstrumenten. De plaat vindt haar overtuiging terug in het kleine afsluitende Little Song, met Jarosz op gitaar en Chris Thile als duetpartner.
Die verschillen geven het debuut een breed gezicht zonder dat de samenhang verdwijnt. Jarosz hoeft haar talent niet voortdurend te bewijzen. De beste momenten maken juist duidelijk hoeveel een herkenbare melodie en een goed gekozen bezetting kunnen doen. Song Up in Her Head is daardoor bovenal een verzameling sterke, betrokken liedjes.
