Smile
Smile heeft weinig tijd nodig om duidelijk te maken waar Skindred goed in is. Our Religion zet een zware gitaarbasis neer, met Benji Webbe die harde uitbarstingen en melodieuze zang tegenover elkaar plaatst.
Gimme That Boom maakt van die kracht een springerig nummer met een direct ritme en zware onderbrekingen. De aanpak is vertrouwd, maar de overtuiging houdt hem levendig. If I Could zoekt meer afwisseling tussen de druk van de instrumenten en een rustiger refrein. Webbe krijgt daar de ruimte om de melodie te dragen, waardoor de zachtere passage echt iets toevoegt.
Verderop maakt de plaat de omgeving lichter. Life That's Free brengt een lossere beweging, terwijl This Appointed Love de reggaekant duidelijk laat spreken. De nadrukkelijke percussie van Black Stars geeft weer een ander soort energie. Het zijn herkenbare stappen binnen dezelfde aanpak, met voldoende verschil om de aandacht van alleen de zware riffs weg te trekken.
Addicted heeft verende gitaarpartijen waar de zang soepel omheen kan bewegen. Mama kiest voor een meer ontspannen, soulvolle sfeer. Juist zulke momenten maken duidelijk hoeveel Webbe met zijn voordracht kan veranderen. De band hoeft niet voortdurend harder te spelen om de muziek overtuigend te houden.
De opgewekte kant werkt alleen niet overal even goed. L.O.V.E. (Smile Please) wordt wat zoet en sluit minder vanzelfsprekend aan op de zwaardere omgeving. State of the Union herhaalt zijn idee langer dan nodig, terwijl enkele directere rocksongs minder opvallen. Toch heeft Smile genoeg sterke ritmes en duidelijke melodieën om dat op te vangen. De beste nummers verbinden plezier met kracht en laten de verschillende kanten van Skindred ontspannen naast elkaar bestaan.
