Pinky's Blues
Pinky's Blues draait om een gitaar, maar vooral om wat Sue Foley ermee vertelt. Haar roze Telecaster geeft de plaat zijn naam en een groot deel van zijn karakter. De Canadese gitarist kiest voor de directe aanpak van de Texaanse blues: heldere lijnen, stevige ritmes en genoeg ruimte om een paar noten echt te laten spreken.
Het instrumentale titelnummer begint scherp en ongepolijst. De gitaar staat nadrukkelijk vooraan, maar de begeleiding houdt het geheel los en beweeglijk. Two Bit Texas Town geeft die aanpak vervolgens een herkenbaar liedje. Foley houdt de vaart ontspannen en laat de melodie het werk doen.
Dallas Man heeft meer beet. De aanslag klinkt stevig en het nummer blijft goed hangen. In Say It's Not So gaat het tempo juist omlaag. De zang wordt gevoeliger en de gitaar krijgt tijd om de spanning op te bouwen. Foley kan kracht en terughoudendheid overtuigend naast elkaar zetten.
Ook de keuze van de overige liedjes werkt goed. Think It Over brengt een zachtere soulkleur binnen. Hurricane Girl heeft weer een ruwer karakter, met Jimmie Vaughan op ritmegitaar. De gastbijdrage versterkt het samenspel zonder de aandacht van Foley af te halen.
Bas en drums geven haar voortdurend een duidelijke basis. Jon Penner en Chris Layton houden de beweging stevig, terwijl producer Mike Flanigin hier en daar orgel toevoegt. De opname bewaart het gevoel van muzikanten die samen in een ruimte spelen. Er blijft lucht rond de versterker en tussen de partijen.
Met Okie Dokie Stomp krijgt ook deze digitale versie een levendig instrumentaal slot. Pinky's Blues maakt zijn keuzes helder en voert ze bijzonder goed uit. De vertrouwde bluesvormen blijven aantrekkelijk door het gevoel, de timing en de persoonlijkheid van het gitaarspel. Foley heeft weinig versiering nodig om indruk te maken.
