Adventure
Adventure geeft de gitaarmuziek van Television een zachtere rand. Tom Verlaine en Richard Lloyd maken de songs nog altijd interessant door de verhouding tussen hun partijen. De arrangementen klinken alleen ronder en beschouwender. De details komen minder nadrukkelijk naar voren dan op Marquee Moon. Een beetje geduld loont, zonder dat ieder moment de spanning van die eerdere plaat hoeft terug te halen.
Glory laat de plaat zelfverzekerd beginnen. Het spel bewaart een beweging van starten en stoppen, terwijl de song ruimte houdt om te ademen. Days laat de melodische kwaliteiten van de band directer horen. Dit zijn zorgvuldig geschreven songs. Hun aantrekkingskracht blijft in de mildere uitvoering overeind. De gitaren blijven herkenbaar, ook wanneer ze een scherpere aanval vermijden.
Foxhole duwt steviger door en geeft ruimte aan vrij bewegende gitaarsolo’s. Carried Away verandert de omgeving door orgel een hoofdrol te geven. Het contrast past bij het beschouwende karakter. Het voorkomt ook dat de rustigere klank tot één herhaald idee wordt. Careful brengt een veerkrachtiger beweging, al suggereren Verlaines woorden minder comfort dan de melodie doet vermoeden.
The Fire maakt de stemming donkerder. Piano kleurt de muziek zonder het samenspel van de gitaren te vervangen. Ook The Dream’s Dream profiteert van de gelaagdere klank. De zachtheid schept hier ruimte voor details en vermindert niet alleen de impact van de band.
De productie haalt wel wat scherpte uit Foxhole en Ain’t That Nothin’. Als je de open, directere intensiteit van het debuut zoekt, kan dat verschil frustreren. Toch overtuigt Adventure op eigen kracht. Het schrijfwerk is sterk, de muzikanten luisteren goed naar elkaar en de rustigere stukken hebben een duidelijke functie.
