Marquee Moon
Marquee Moon zet twee gitaren centraal zonder van de overige muzikanten een begeleidingsband voor solo’s te maken. Tom Verlaine en Richard Lloyd laten ruimte voor elkaar. Hun heldere partijen grijpen in elkaar en vormen samen de songs. De bas van Fred Smith en de drums van Billy Ficca geven het spel een duidelijke omlijning. De klank is kaal genoeg om details te laten tellen, terwijl de uitvoering voorkomt dat het voorzichtig wordt.
See No Evil zorgt voor een directe opening. De gitaren bewegen om elkaar heen en verdubbelen niet simpelweg dezelfde riff. Het arrangement heeft energie zonder meteen naar vervorming of een buitengewoon groot refrein te grijpen. Het nummer maakt de aantrekkingskracht duidelijk voordat langere instrumentale passages meer aandacht vragen.
De titeltrack laat horen wat Television met die extra ruimte kan doen. Het gitaarspel ontwikkelt zich binnen een lange vorm en houdt tegelijk verbinding met de song. Losse frases zijn belangrijk, maar ook de manier waarop ze samen iets groters opbouwen. Het resultaat is dramatisch zonder afhankelijk te zijn van een zware, overvolle klank.
Ook Prove It en Friction laten horen hoe Verlaines korte zangfrasen onderdeel van het arrangement worden. Zijn stem strijkt de spanning van de gitaren niet glad. Ze voegt een volgend onregelmatig oppervlak toe, terwijl het precieze samenspel de songs in beweging houdt. Het somberdere Torn Curtain verandert bij het afsluiten van de plaat de stemming.
Verlaines stem zal de meningen het duidelijkst verdelen. Het dunne, gespannen karakter vraagt meer gewenning dan het gitaarspel. De langere stukken vragen bovendien dat je kleine veranderingen aandachtig volgt. Toch beloont Marquee Moon die aandacht. Sterke songs en inventief spel ondersteunen elkaar. De band behandelt ze nergens als twee losse attracties.
