Theli
Theli zet de koren zo nadrukkelijk vooraan dat ze een deel van de band worden. Therion gebruikt ze niet alleen om een refrein groter te maken. Ze dragen melodieën, reageren op de gitaren en bepalen voor een flink deel de sfeer. De Zweedse groep houdt ondertussen genoeg zware riffs over om te voorkomen dat het metalfundament onder al die stemmen verdwijnt.
Na de instrumentale opening Preludium laat To Mega Therion horen hoe dat werkt. De hoge koorzang staat tegenover galopperende gitaren en stevige drums. Het klinkt uitgesproken theatraal, maar de duidelijke melodieën maken het geheel vrij gemakkelijk te volgen. De toetsen en leadgitaar voegen extra beweging toe. Daardoor blijft het nummer ook interessant naast zijn grote koorpartijen.
Cults of the Shadow is minstens zo belangrijk voor de aantrekkingskracht van de plaat. De bas en keyboards leggen een herkenbaar patroon neer dat later door de stemmen wordt overgenomen. Zo ontstaat samenhang tussen de instrumenten en het koor. De gitaren blijven hoorbaar meewerken, in plaats van alleen de achtergrond van een klassieke zangpartij te vormen.
De verdeling tussen die verschillende stemmen is niet altijd even overtuigend. Sommige gewone zangpartijen houden minder gemakkelijk stand naast het koor. Ook lijken een paar nummers sterk op elkaar, ondanks de hoeveelheid klanken en ideeën. Op andere momenten wisselt Therion juist zo nadrukkelijk tussen stijlen dat de sfeer minder vast aanvoelt. Die onrust hoort bij een band die zijn mogelijkheden breed verkent.
The Siren of the Woods geeft de plaat met zijn rustigere karakter wat ademruimte. Dat helpt om de grotere stukken eromheen beter te laten werken. Theli is soms wat onhandig en neemt veel ruimte in, maar de combinatie van zware gitaren, herkenbare melodieën en omvangrijke zangarrangementen blijft aantrekkelijk. De ambitie levert hier genoeg sterke muziek op om ook de minder soepele overgangen te dragen.
