Standards
Standards maakt duidelijk dat de rustige reputatie van Tortoise maar een deel van het verhaal vertelt. De band kan ook nadrukkelijk en onvoorspelbaar spelen. De drums krijgen een groter aandeel in de beweging, terwijl gitaren en elektronisch bewerkte klanken hun plek voortdurend aanpassen. Het blijft instrumentale muziek met veel ruimte voor nuance, maar zelden iets dat ongemerkt op de achtergrond verdwijnt.
Seneca begint met lawaai en zwaar drumwerk. Wanneer het ritme duidelijker wordt, komen de andere onderdelen geleidelijk binnen: gitaar, vreemde klanken en handgeklap. Het nummer laat de spanning niet in één keer los. De groep bouwt verder door de manier waarop de partijen om elkaar heen bewegen steeds aan te passen.
In Benway verandert een atmosferisch begin in een veel actievere basbeweging. Later krijgen de jazzachtige partijen en heldere percussie meer invloed. Het is een goed voorbeeld van hoe de band een nummer kan laten groeien zonder op een gebruikelijk refrein te mikken. De melodie krijgt haar betekenis binnen het ritme en hoeft niet voortdurend op de voorgrond te staan.
Six Pack brengt gitaar, bas en percussie soepel bij elkaar. Het korte Eden 2 legt de nadruk sterker op het ritme. Monica begint juist met een rustige, bijna hiphopachtige beweging voordat de percussieve details toenemen. Afsluiter Speakeasy kiest voor een somberder sfeer en laat de spanning langzaam groeien.
Het precieze spel heeft ook een keerzijde. Standards klinkt soms zo verzorgd en beheerst dat het wat afstandelijk wordt. De veelheid aan beweging vraagt bovendien meer aandacht dan de kalmere klankkleuren doen vermoeden. Toch geeft de band zijn experimentele aanpak genoeg ritmisch plezier mee. De bewerkingen en het samenspel horen bij elkaar. Tortoise gebruikt de studio om de muziek nieuwe mogelijkheden te geven en houdt ondertussen duidelijk voelbaar dat er muzikanten aan het werk zijn.
