Psalm 9
Psalm 9 laat horen hoeveel vaart er in doom metal kan zitten. Trouble bouwt zijn debuut rond enorme riffs, maar laat de muziek nooit zomaar stilvallen. Trage passages krijgen snelle uitbarstingen als tegengewicht. Daartussen geven twee gitaren de songs een melodische samenhang die verder gaat dan een indrukwekkend zwaar geluid.
The Tempter maakt die aanpak meteen duidelijk. Het eerste riffblok lijkt nauwelijks van zijn plaats te komen, tot de band in een stuwende galop schiet. De verandering vergroot de dreiging in plaats van haar te onderbreken. Eric Wagners gespannen, raspende stem houdt de muziek ook tijdens de snellere stukken ernstig. Zijn zang heeft scherpe randen, maar juist die maken de voordracht herkenbaar.
Bastards Will Pay zoekt de kracht in een directere aanval. Het nummer laat zien dat Trouble naast geduld ook agressie in huis heeft. De gitaarlijnen van Bruce Franklin en Rick Wartell geven die afwisseling een duidelijke vorm. Hun harmonieën en solo's trekken de aandacht zonder de riffs opzij te duwen. Endtime maakt daar als instrumentaal nummer nog wat extra ruimte voor en brengt een andere invalshoek binnen dezelfde donkere sfeer.
De opnamen zijn minder overtuigend dan het spel. Vooral de onderkant van het geluid voelt dun, waardoor de ritmesectie niet altijd het gewicht krijgt dat de composities suggereren. Dat kost de plaat wat fysieke kracht. De riffs en melodieën blijven echter duidelijk genoeg om die beperking te overleven.
De religieuze teksten zorgen ondertussen voor hun eigen soort spanning. De muziek klinkt onheilspellend, ook wanneer het perspectief uitdrukkelijk christelijk is. Psalm 9 dankt zijn blijvende waarde vooral aan die combinatie van karakter en goede songs. Het is zware muziek met richting, afwisseling en genoeg melodie om na de eerste indruk te blijven hangen.
