Chairs Missing
Chairs Missing geeft Wire meer ruimte zonder de beheersing kwijt te raken die het debuut zo sterk maakte. De nummers gebruiken toetsen, tragere passages en vreemdere gitaargeluiden. Toch weet de band nog steeds wanneer het genoeg is. Vooral de verhouding verandert: de directe aanval van punk blijft aanwezig, naast meer aandacht voor klank en sfeer.
Practice Makes Perfect zet meteen de toon. Een herhaalde basfiguur vormt een stevig middelpunt. Daaromheen verzamelen zich gitaar, stemmen en elektronische geluiden. Het arrangement wordt steeds onrustiger zonder zijn vaste puls los te laten. De toetsen van producer Mike Thorne helpen de band om met een paar zorgvuldig gekozen onderdelen veel ruimte op te vullen.
Het album verandert voortdurend van omvang. Another the Letter perst snelle elektronische bewegingen in een korte uitbarsting. Marooned klinkt trager en ruimer, waardoor de wazige gitaar meer aandacht krijgt. Sand in My Joints haalt de korte, botte punkkant weer naar voren. De sfeer verandert flink, maar de volgorde voelt zelden onsamenhangend.
Outdoor Miner is het toegankelijkste nummer. Het heldere gitaargeluid, de melodie en de samenzang brengen een lichtheid die veel omringende nummers juist vermijden. I Am the Fly klinkt vreemder. De gitaar heeft een scherp, zoemend karakter, terwijl het ritme en de herhaalde zang meteen blijven hangen. Bij alle experimenten vergeet Wire de goede hook niet.
De plaat is minder direct dan die twee nummers doen vermoeden. Sommige melodieën komen pas na aandachtig luisteren uit de kille arrangementen naar voren. De lastigere passages kunnen de vaart onderbreken. Mercy vraagt met zijn zwaardere, langere aanval bovendien iets anders van je dan de korte nummers. Juist die spanning maakt de plaat aantrekkelijk. Chairs Missing verbindt ongebruikelijke geluiden aan sterke songs. De grotere ambities van de band hebben daardoor een duidelijk doel en dienen niet alleen als versiering.
