Nightfall in Middle Earth
Nightfall in Middle-Earth kiest voor een groter verhaal dan een reeks snelle powermetalnummers. Blind Guardian verwerkt The Silmarillion van J.R.R. Tolkien in liedjes en korte gesproken overgangen. De stemmen vormen brede koren, terwijl de gitaren geregeld meerdere melodieën tegelijk laten bewegen. Het album klinkt theatraal, maar de beste nummers geven die grote aanpak een duidelijk emotioneel middelpunt.
Into the Storm zet na de opening stevig in. De gitaren hebben vaart en de zanglagen maken de klank breed. Het titelnummer neemt meer tijd om zich te ontwikkelen. De rustigere inzet groeit uit tot een herkenbaar refrein, waarin Hansi Kürsch de melodie veel karakter geeft. Het verschil tussen die twee benaderingen maakt de plaat meteen interessant.
Mirror Mirror brengt ritme, gitaarwerk en samenzang bijzonder helder bij elkaar. Het refrein is gemakkelijk te volgen zonder dat alle beweging uit de begeleiding verdwijnt. Time Stands Still (At the Iron Hill) houdt de stevigere kant aanwezig. De muziek hoeft het verhaal niet op ieder moment uit te leggen om overtuigend te zijn.
Thorn en Blood Tears gebruiken een trager tempo en een zwaardere stemming. The Eldar geeft de piano en Kürschs stem vervolgens meer ruimte. Die rustigere stukken maken de heftiger passages betekenisvoller. Wanneer When Sorrow Sang de snelheid weer opvoert, voelt dat als een echte verandering en niet als het automatische uitgangspunt van de band.
De vele zanglagen en effecten maken het geheel soms te vol. Sommige gitaarpartijen verliezen daardoor scherpte, en de korte tussentracks onderbreken de stroom wanneer je vooral de liedjes wilt horen. Het album vraagt duidelijk meer aandacht dan een directe verzameling meezingers. Toch levert die ambitie genoeg op. De sterke refreinen en de afwisseling tussen kracht en verdriet geven de muziek een eigen karakter. Nightfall in Middle-Earth werkt het best wanneer het grote verhaal voelbaar wordt in een goed geschreven nummer.
