The Time of the Oath
The Time of the Oath laat Helloween overtuigend werken met zijn vertrouwde powermetalgeluid. Snelle gitaren, dubbele basdrums en grote refreinen geven de plaat veel energie. De band brengt genoeg melodie in de drukte om de nummers herkenbaar te houden. Vernieuwing is niet het belangrijkste doel; vooral de kwaliteit van de liedjes moet het verschil maken.
We Burn begint direct en houdt de vaart hoog. Steel Tormentor geeft de gitaren meer ruimte om melodie en kracht met elkaar te verbinden. Wake Up the Mountain past goed binnen die stevige opening. De band klinkt hier zeker van zijn middelen en heeft weinig extra versiering nodig om de nummers overtuigend neer te zetten.
Power kiest voor een kortere, gemakkelijk mee te zingen vorm. De duidelijke zanglijn maakt het een welkom herkenningspunt tussen de uitgebreidere stukken. Forever and One (Neverland) brengt vervolgens de balladkant naar voren. Andi Deris klinkt in die rustigere omgeving bijzonder op zijn plaats. Zijn stem hoeft minder tegen de begeleiding op te werken en krijgt daardoor meer karakter.
Mission Motherland laat de band op een veel groter formaat spelen. De lange speelduur bevat genoeg stevig gitaarwerk om de aandacht vast te houden, ook al voelt niet iedere passage even noodzakelijk. Kings Will Be Kings overtuigt compacter met zijn gewicht en refrein. Het afsluitende titelnummer kiest voor een donkerdere sfeer die goed bij de zware gitaren past.
De plaat is niet overal even scherp. Sommige latere nummers voegen minder toe en de ballads onderbreken de vaart langer dan nodig. Deris klinkt bovendien niet in iedere snelle of hoge passage even overtuigend. Dat maakt het album minder constant dan zijn beste momenten beloven. Toch blijft er een sterke kern over. Helloween geeft bekende middelen voldoende kracht en melodie om te laten horen waarom die aanpak nog steeds kan werken.
