Visions
Visions laat goed horen waarom Stratovarius zo'n herkenbare plek binnen de powermetal heeft. De hoge zang van Timo Kotipelto, de snelle gitaren en de nadrukkelijke toetsenpartijen staan allemaal duidelijk in beeld. Het klinkt opgewekt en ambitieus, maar de aantrekkingskracht zit vooral in hoe die onderdelen samenkomen. De band maakt van een vertrouwde stijl een overtuigende reeks nummers.
Black Diamond en Forever Free behoren tot de directste momenten. De gitaarpartijen geven de muziek veel beweging en de drums zorgen voor meer dan alleen een strak tempo. Er zit genoeg activiteit in de arrangementen om ook buiten de refreinen iets te volgen. Toch blijft de melodie het belangrijkste aanknopingspunt. Je hoeft geen liefhebber van snelle solo's te zijn om te begrijpen waarom deze nummers werken.
De ballads brengen een ander soort kracht naar voren. Coming Home krijgt veel van zijn charme uit de akoestische gitaar en de ruimte rond de zang. De emotie is eenvoudig en nadrukkelijk, maar dat hoeft de werking niet in de weg te staan. Naast de snellere nummers is die rust nuttig. Het voorkomt dat de plaat alleen maar uit technische drukte en grote gebaren bestaat.
De lange afsluiter Visions (Southern Cross) verzamelt veel van die kwaliteiten in één nummer. Rustiger passages, gesproken tekst en grote melodische uitbarstingen geven het een duidelijke ambitie. Tegelijk duurt de uitwerking zo lang dat de vaart soms onder de omvang verdwijnt. De neiging om alles groter te maken is zowel een kracht als een beperking van deze plaat.
Als geheel blijft Visions overtuigen door de samenhang van de band. De instrumenten hoeven afzonderlijk geen nieuwe mogelijkheden te ontdekken; het samenspel en de melodieën doen het werk. Liefhebbers van kleurrijke, klassiek beïnvloede metal vinden hier volop sterke momenten, met voldoende zachtere passages om het geheel lucht te geven.
