Silence
Op Silence staat de melodie altijd vooraan. Sonata Arctica speelt snel en kan technisch flink uitpakken, maar het zijn vooral de zanglijnen die blijven hangen. Tony Kakko klinkt gretig, soms bijna wanhopig, en de extra stemmen maken de refreinen groot zonder dat de nummers hun directe karakter verliezen. Het Finse gezelschap weet precies hoeveel plezier een goed geplaatste toetsenpartij kan opleveren.
Weballergy zet na de gesproken inleiding meteen vaart achter de plaat. Gitaar en toetsen jagen elkaar op, terwijl de zang een duidelijk aanknopingspunt biedt. In San Sebastian (Revisited) zit dezelfde aantrekkingskracht: alle instrumentale drukte komt uiteindelijk bij een melodie uit die je makkelijk onthoudt. Jani Liimatainen en Mikko Härkin hebben hoorbaar genoeg in huis, maar hun samenspel is interessanter dan een wedstrijdje snel spelen.
The End Of This Chapter brengt een donkerder soort spanning. De gesproken opening en de dramatische zang geven het nummer meer verhaal dan de gebruikelijke heldhaftige powermetal. Daartegenover staan de zachtere momenten, met Tallulah als een van de duidelijkste voorbeelden. Kakko zet zijn emoties daar ongegeneerd neer. Dat past bij de plaat, al zal de nadrukkelijke sentimentaliteit niet iedereen even goed bevallen.
Met dertien nummers heeft Silence wel wat moeite om overal even scherp te blijven. De snelle passages volgen geregeld een vertrouwd patroon en de verzameling ballads had compacter gekund. Ook de lange afsluiter The Power Of One vraagt meer geduld dan de meest directe nummers. De plaat verliest daardoor wat vaart, zonder dat de sterke melodieën ineens verdwijnen.
Juist de combinatie van enthousiasme, verzorgd spel en een licht melancholieke ondertoon maakt Silence aantrekkelijk. Dit is uitgesproken melodieuze metal, met alle zoetigheid die daarbij hoort. Wie daarvoor openstaat, krijgt een album met genoeg sterke refreinen om de minder noodzakelijke minuten te vergeven.
