Reckoning Night
Reckoning Night heeft een steviger rand dan de vrolijke snelheid waarmee Sonata Arctica vaak wordt geassocieerd. De melodieën blijven groot en de refreinen nodigen nog steeds uit tot meezingen, maar er zit meer onrust in de muziek. De band zoekt donkerder hoeken op en laat de nummers soms een minder voorspelbare afslag nemen. Daardoor heeft deze plaat meer te bieden dan alleen een reeks snelle powermetalsongs.
Misplaced laat die combinatie meteen horen. Het tempo ligt hoog en de zanglijn is direct, terwijl de orgelklank extra kleur geeft aan de stevige begeleiding. Toetsenist Henrik Klingenberg levert hier zijn eerste studioplaat met de band af. Zijn aanwezigheid verandert het geluid zonder de herkenbare verhouding tussen zang, gitaar en toetsen omver te gooien. Alles klinkt helder genoeg om de verschillende partijen te kunnen volgen.
My Selene is een van de makkelijkste nummers om bij binnen te komen. De melodie blijft soepel bewegen en heeft weinig uitleg nodig. Wildfire zet daar een fellere, bozere energie tegenover. Het langere White Pearl, Black Oceans... geeft de band ruimte voor een dramatischer verhaal en uitgebreidere ontwikkeling. Tony Kakko weet die verschillende maten goed te dragen: hij kan een refrein kracht geven, maar ook een zachtere passage overtuigend neerzetten.
Niet iedere afwijking levert een even sterk nummer op. The Boy Who Wanted to Be a Real Puppet is door zijn eigenzinnige opbouw minder onmiddellijk aantrekkelijk dan de beste momenten. De bescheiden ballad Shamandalie werkt juist omdat de band daar voldoende rust bewaart. Na de drukkere stukken is zo'n eenvoudigere benadering welkom.
Het knappe van Reckoning Night is dat de extra ambitie zelden ten koste gaat van de toegankelijkheid. De zangharmonieën, snelle instrumentale partijen en duidelijke productie blijven het geheel bij elkaar houden. Sonata Arctica klinkt hier nieuwsgierig naar nieuwe mogelijkheden, met genoeg goede refreinen om de vertrouwde luisteraar mee te krijgen.
