Apex
De bas en drums geven Apex meteen een stevig fundament. Daarboven kan Brittney Slayes haar stem flink laten uitpakken, zonder dat de rest van Unleash The Archers alleen begeleiding wordt. De gitaren spelen scherp, de melodieën zijn groot en het geluid blijft helder. Deze powermetal heeft genoeg gewicht om ook buiten de refreinen indruk te maken.
The Matriarch is een goed voorbeeld van hoe direct de band kan zijn. Het nummer heeft vaart, krachtige zang en weinig behoefte aan omwegen. De instrumenten blijven actief rond de melodie. Slayes zingt hoog en sterk, maar de controle in haar stem is minstens zo belangrijk als het bereik.
In Cleanse The Bloodlines komt een ruwere kant naar voren. De felle gitaarpartijen en harde achtergrondzang geven de heldere hoofdstem extra tegenwicht. De band laat die verschillende benaderingen goed naast elkaar bestaan. Ten Thousand Against One werkt vervolgens vooral door zijn stuwende ritme en grote gezamenlijke zangpartijen. Het is eenvoudig te begrijpen waarom juist dat nummer zo overtuigend als strijdlied overkomt.
De ambitie gaat verder dan korte, directe nummers. Het titelnummer opent met akoestische gitaar en groeit uit tot een uitgebreide afsluiter. Die omvang past bij de fantasiewereld van het album, maar heeft ook nadelen. Sommige langere en rustigere stukken verliezen wat richting. Niet iedere melodie heeft dezelfde kracht, en op een plaat van ongeveer een uur worden die verschillen duidelijker.
Toch is Apex vooral een sterke combinatie van melodie, stevige riffs en overtuigende zang. De verzorgde productie geeft de bas en de gitaren genoeg ruimte om hun werk te doen. Unleash The Archers gebruikt techniek om de liedjes groter te maken. Met een iets strakkere selectie had het geheel nog harder geraakt, maar de hoogtepunten leveren al ruim voldoende reden op om deze plaat aan te zetten.
