Gunmen
Gunmen verplaatst Orden Ogan naar een wereld van revolvers en bovennatuurlijke westernverhalen. Muzikaal blijft de band dichter bij huis. Zware gitaren, grote zanglagen en melodieën die gemakkelijk blijven hangen vormen opnieuw de basis. De aankleding verandert, maar de belangrijkste vraag blijft of de nummers sterk genoeg zijn om al die omvang te dragen.
Fields Of Sorrow geeft een overtuigend antwoord. De sombere sfeer en het grote refrein vullen elkaar goed aan. De gitaren hebben genoeg gewicht en de zang maakt de emotie duidelijk zonder het tempo uit het nummer te halen. Hier werkt de dramatische aanpak precies zoals bedoeld.
The Face Of Silence kiest voor een steviger, marcherend ritme. Het refrein heeft de directe kracht die bij deze band past. De begeleiding geeft het voldoende steun en blijft ook buiten de zang interessant. Zulke momenten laten horen hoe goed Orden Ogan zware riffs en eenvoudige, sterke melodieën bij elkaar kan brengen.
De lange afsluiter Finis Coronat Opus zoekt meer afwisseling op. Het nummer beweegt tussen verschillende stemmingen en neemt de tijd om zijn ideeën uit te werken. Die bredere vorm past bij de ambitie van de plaat. Het levert een van de sterkere stukken op, omdat de veranderingen meer doen dan het arrangement alleen maar groter maken.
Toch is Gunmen minder constant dan de beste momenten doen vermoeden. Niet ieder refrein maakt dezelfde indruk. De sterk bewerkte en gelaagde zang keert bovendien zo vaak terug dat het effect wat slijt. Het volle geluid mist soms ruimte, waardoor de stem minder direct aankomt. De gitaren blijven goed, maar kunnen niet iedere minder opvallende melodie redden. Er staan genoeg sterke nummers op om het album de moeite waard te maken. Als geheel had het meer baat gehad bij scherpere keuzes en wat meer lucht tussen de grote gebaren.
