Decennium
Een groot refrein heeft weinig waarde als de muziek eromheen niets te bieden heeft. Seven Kingdoms begrijpt dat goed op Decennium. De zang is helder en aanstekelijk, maar de gitaren houden de nummers voortdurend in beweging. Snelle riffs, melodieuze solo's en stevige drums geven deze powermetal genoeg kracht naast de opgewekte buitenkant.
Stargazer begint sterk. Het refrein is snel herkenbaar en de begeleiding houdt de spanning vast wanneer de zang even ruimte laat. Sabrina Valentine heeft een opvallend heldere stem. Ze kan flink uithalen zonder dat de melodie onduidelijk wordt. Soms klinkt haar benadering wat zoet naast de zware gitaren, maar juist dat verschil geeft de band ook karakter.
In In The Walls werkt de combinatie bijzonder goed. De zang heeft meer drama en geeft het nummer een eigen gezicht. De instrumenten blijven stevig doorgaan, terwijl de melodie genoeg ruimte houdt om echt te blijven hangen. Hier vallen het verhaal, de uitvoering en het refrein overtuigend samen.
The Tale Of Deathface Ginny voegt daarnaast interessante baspartijen toe aan de drukke gitaren. Het is een nuttige herinnering dat de band meer in huis heeft dan snelheid en hoge zang. De productie helpt daarbij: de verschillende instrumenten zijn goed te volgen en de riffs blijven duidelijk aanwezig naast de stem.
Decennium verandert de basis van Seven Kingdoms nauwelijks. De band gebruikt een vertrouwde powermetalaanpak, en niet alle latere nummers maken dezelfde indruk als de sterkste stukken aan het begin. Wie iets radicaal nieuws zoekt, krijgt dat hier niet. De kwaliteit zit vooral in de uitvoering en de melodieën. Daarvan heeft het album genoeg om ruim vijftig minuten interessant te blijven. Seven Kingdoms speelt overtuigd, schrijft goede refreinen en zorgt dat de gitaren daar minstens evenveel aan bijdragen.
